‘Zin om mee te gaan naar Zimmer90 in Tivoli Utrecht?’
‘Hoi Alex, wat leuk dat je aan me denkt. Het is niet helemaal mijn muziek als ik eerlijk ben, dus ik sla deze even over.’
Een paar dagen later kreeg ik een tegenaanbod. De persoon die ik mee wilde nemen naar de voorstelling in Tivoli Utrecht had plotseling een kaartje over voor een voorstelling van een Duitse postpunkgroep. De naam van de groep had, achteraf, niet treffender kunnen zijn voor dit verhaal.
Ik zei spontaan ja. Ik had geen idee wat me te wachten stond. Bij postpunk had ik een vaag idee. Later kreeg ik nog een link toegestuurd naar hun muziek. Die heb ik links laten liggen. Ik had zin om blanco het avontuur aan te gaan.
Blanco. Ik ga heel graag blanco erin. Bijvoorbeeld een afspraak met iemand die ik nog niet eerder heb ontmoet. Ik ga erop af zonder vooraf informatie in te winnen over de persoon. Een verandertraject orkestreren? Uiteraard met een plan, maar vooral inspelen op de genodigden. Blanco maken zorgt ervoor dat mijn zintuigen opener en scherper zijn. Vooraf gefabriceerde meningen en beschouwingen worden elegant gepasseerd. Ik kan me focussen op wat ik in het moment waarneem.
Blanco maken. Hoe doe je dat? Je zou zomaar de figuurlijke vertaling van de bandnaam kunnen gebruiken: Lawn Chair. Gazonstoel. Tuinstoel. Klapstoel. Ergens gaan zitten en op je af laten komen, soms ook aan je voorbij laten gaan.
De voorstelling van Lawn Chair in Luxor in Arnhem heb ik gewoon op me laten afkomen. En dat heeft ervoor gezorgd dat ik niet alleen heb kennisgemaakt met een nieuwe muziekstijl, maar ook mijn vriend beter heb leren kennen.
En jij, waar zou je vaker in je Lawn Chair kunnen zitten: blanco erin gaan, of blanco maken?