
Ik kom ze steeds vaker tegen. Mensen zoals Floor. Ze zijn ergens tussen de 25 en 35. Slim, theoretisch onderlegd, analytisch. Ze denken diep na, reflecteren veel en stellen vragen waar anderen liever omheen lopen. Ze voelen haarfijn aan waar iets schuurt: onrecht, systeemfouten, morele spanningen.
Ze willen werken. Niet alleen met hun hoofd. Ook met hun handen. En vooral: met hun hart.
Wat ze zoeken? Zingeving. Authenticiteit. Autonomie. Ritme zonder dwang. Ruimte om te onderzoeken en te spelen. Ergens bij horen, zonder zichzelf te verliezen. Samen doen, in plaats van alleen presteren. En precies daar gaat het vaak mis.
Mensen zoals Floor vallen steeds vaker uit. Angst. Overbelasting. Burn-outachtige klachten. Niet omdat ze zwak zijn, maar omdat ze te lang hebben geprobeerd te functioneren in systemen die goed zijn in organiseren, maar minder in afstemmen.
Het probleem zit zelden in de persoon. Het probleem zit in de context.
Er ontstaat een structurele mismatch tussen wat van binnen klopt en wat van buiten wordt gevraagd. Tussen waarden en verwachtingen. Tussen menslogica en systeemlogica. En zolang die twee niet met elkaar in gesprek zijn, blijft uitval een logisch gevolg — geen uitzondering.
Dan komt vanzelf de vraag op tafel: Hoe laten we mensen zoals Floor weer meedoen, zonder dat ze opnieuw omvallen? Hoe bouwen we ritme, betekenis en energie op — vanuit vertrouwen, niet vanuit druk?
Of nog fundamenteler: Hoe bewegen we van presteren naar zijn? Van denken naar doen? Van zekerheid naar vertrouwen, juist wanneer het onzeker is?
Mensen zoals Floor willen wél werken. Dat is mijn ervaring. Of zoals Floor het zelf zei: “Ik wil weer deel uitmaken van iets, maar wel op een manier die klopt met wie ik ben.” En precies daar begon voor mij de zoektocht naar een andere manier van werken. Wat later de BOFfertjes Fabriek werd genoemd.
Ik help mensen zoals Floor hun eigen tekening te maken. Hun eigen BOFfertjes Fabriek te bouwen. Niet door antwoorden te geven, maar door ze op zoek te laten gaan naar hun eigen antwoorden. Dat levert soms frustratie op. Verwarring. Ongemak. “Wat ben ik hier eigenlijk aan het doen?” Klopt. Dat is geen fout. Dat is het werk. Wat ze nodig hadden, was geen nieuw stappenplan. Maar vertrouwen. Tijd. Speelruimte.
Ik hoor het al: Leuk hoor, Alex. Maar word eens wakker. In welke stratosfeer leef jij? En toch blijf ik geloven in de BOFfertjes Fabriek. Sterker nog: ik werk er inmiddels zelf in.
Deze BOFfertjes Fabriek heet DAZO. Geen klassieke werkgever. Geen hulpverlener. Maar een broedplaats die contexten ontwerpt waarin mensen opnieuw kunnen aanhaken bij werk en maatschappij.
En Floor? Die groeide daar in negen maanden van iemand met angst- en paniekklachten, een diep gevoel van falen en voortdurende spanning tussen “wat moet” en “wat klopt…naar een mede-maker die zich onmisbaar heeft gemaakt binnen DAZO.
De vijf vertrekpunten die zich in de praktijk hebben uitgekristalliseerd zijn:
1. Werk als speelruimte
Proberen is belangrijker dan presteren.
- Geen vaste functieomschrijvingen
- Activiteiten volgen energie en interesse
- Fouten zijn expliciet toegestaan
- Leren door doen
Effect: helpt faalangst verminderen, vergroot eigenaarschap en brengt mensen uit het hoofd in beweging.
2. Vertrouwen vóór structuur
Eerst veiligheid, dan pas kaders.
- “Je mag hier zijn” als startpunt
- Geen outputdruk in het begin
- Focus op ritme (opdagen) i.p.v. resultaat
- Vragen als: “Wat past nu?” i.p.v. “Wat moet?”
Effect: zelfvertrouwen groeit, angstpatronen doorbreken, authenticiteit krijgt ruimte.
3. Hybride rollen (hoofd + handen)
Denken én doen.
- Afwisseling tussen laptop en praktijk
- Tastbaar resultaat
- Minder cognitieve overload
- Meer lichaamsbewustzijn
Effect: helpt piekeren verminderen, herstelt energiebalans en maakt werk concreet.
4. Zelfontworpen paden
Je eigen tekening maken.
- Geen voorgeschreven route
- Reflectievragen in plaats van antwoorden
- Begeleider als spiegel, niet als redder
- Verwarring mag bestaan
Effect: activeert intrinsieke motivatie, vergroot zelfkennis en leidt tot duurzamere keuzes.
5. Werk en leven als één geheel
Niet isoleren, maar integreren.
- Aandacht voor thuissituatie en rollen
- Erkenning van dubbele belasting
- Normaliseren in plaats van moraliseren
Effect: pakt onderliggende oorzaken aan, vermindert schuld en schaamte en voorkomt symptoombestrijding.
Samenvattend: Mensen zoals Floor staan symbool voor een groeiende groep sensitieve, reflectieve mensen. Het probleem is niet de mens, maar de context waarin mensen zoals Floor moeten functioneren. De beweging zit in het ontwerpen van omgevingen die vertrekken vanuit vertrouwen, betekenis en experiment — niet vanuit controle en plicht.
Mensen zoals Floor zijn geen uitzondering. Ze zijn een signaal. Niet met de vraag hoe we hen beter laten passen in het systeem, maar wat zij ons laten zien over welk systeem toe is aan herziening.
Misschien roept dit vragen op. Over hoe werk is ingericht. Over wat we eigenlijk vragen van mensen. En over wat er mogelijk wordt als we het vertrekpunt verschuiven. In de BOFfertjes Fabriek DAZO organiseren we workshops voor wil onderzoeken hoe werk ook anders kan. Geen modellen of kant-en-klare oplossingen, maar werken met praktijkvoorbeelden, experimenten en reflectie. Nieuwsgierig wat dit in jouw organisatie zou kunnen losmaken? Neem contact op voor meer informatie en zet de eerste stap richting jouw eigen BOFfertjes Fabriek. Want echte beweging ontstaat niet door meer plannen, maar vooral door te gaan doen.