Ik heb drie jongens. 14, 15 en 18. En eerlijk gezegd doen ze me soms denken aan Gremlins. Allesverslindende wezens met een ontembare trek. Vooral in brood. Niet aan te slepen.
Tenminste… tot voor kort.
Een tijd geleden aten we bij een buurvrouw die haar brood nét even anders serveerde: een groot brood, zelf gesneden, met dikkere sneden dan je normaal in een voorgesneden brood aantreft. Het was verrassend hoeveel verschil dat maakte. De smaak veranderde. Niet omdat het brood anders was, maar omdat de snee anders was.
Een klein verschil in aandacht. Met een groot effect.
Dat bracht me op een idee.
Ik besloot thuis weer brood zelf te gaan snijden. Niet uit nostalgie, maar vanuit een verlangen om weer wat meer aandacht terug te brengen in iets alledaags.
Mijn Gremlins dachten daar anders over.
Het brood bleef liggen. Onaangeroerd.
Eerst dacht ik dat ze mijn boodschappen boycotten.
Tot ik ontdekte wat er werkelijk speelde:
ze wisten simpelweg niet wat ze ermee moesten.
Ze hadden nog nooit zelf een groot brood aangesneden.
Er volgde een fase van gemopper en onwennigheid. Toch bleef het brood gewoon op het aanrecht liggen, met een mes ernaast.
Langzaam gebeurde er iets interessants.
Ze begonnen te ontdekken hoe dik hun snee eigenlijk moest zijn. Ze merkten dat brood langer lekker blijft als het niet in plastic zit: knapperig van buiten en zacht van binnen.
En nog iets anders gebeurde. Even snel een boterham pakken werd ineens een kleine handeling. Je moest een keuze maken. Hoe dik? Hoeveel? Wanneer? En daardoor aten ze alleen nog brood als ze er echt trek in hadden.
De Gremlins waren niet verdwenen.
Maar ze waren wel een stuk rustiger geworden.
Het deed me denken aan iets wat ik vaak zie bij mensen – en eerlijk gezegd ook bij mezelf.
In een kant-en-klare wereld zijn we gewend geraakt aan voorgesneden keuzes. Alles ligt al voor ons klaar. We hoeven nauwelijks nog na te denken, te voelen of te kiezen.
Maar precies daar gaat ook iets verloren: aandacht.
En zonder aandacht wordt genieten passief.
Persoonlijk leiderschap begint vaak met iets eenvoudigs: weer zelf het mes oppakken. Even vertragen. Voelen wat je eigenlijk wilt. En dan een kleine keuze maken.
Niet omdat het moet.
Maar omdat je merkt dat het beter smaakt.
Bij ons thuis ligt er inmiddels gewoon een brood op het aanrecht. Met een mes ernaast.
Drie voormalige Gremlins weten precies hoe dik hun snee moet zijn.
En misschien is dat wel de echte les:
met een beetje aandacht wordt alles lekkerder. Zelfs een boterham.
En jij? Welke allesverslindende Gremlins herken jij bij jezelf? Of zie je in je omgeving? En hoe zou je ze kunnen temmen? Of ervoor zorgen dat ze geen grip op je krijgen?