Op weg naar huis van een vroege afspraak vanochtend liep ik mijn overbuurman tegen het lijf. Ik vroeg hoe het stond met zijn sollicitatie. “Morgen moet ik weer werken,” zei hij. “Gefeliciteerd. En trouwens: morgen mág je weer werken.” Hij glimlachte. “Middelgroot bedrijf. Wel private equity erachter.”
Ik voelde een lichte aarzeling. “Dus… kosten omlaag, omzet omhoog, en dan doorverkopen?” “Daar komt het wel op neer,” zei hij. “Zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar. En later, als ik wat ouder ben, kan ik weer iets terugdoen.”
Hij noemde het principe: learn, earn and return. Het klinkt logisch. Eerst opbouwen, later teruggeven.
Maar misschien maken we het onszelf daarmee ook een beetje makkelijk. Wat als return niet iets voor later is? Wat als het veel eerder begint?
Je leert iets.
Je ziet iets.
Je ervaart iets.
En soms raakt het je.
Daar maak je werk van.
En zo doe je iets terug.
Niet groots.
Niet perfect.
Maar wel nu.
En dan opnieuw.
Learn.
Return.
Misschien is dat wel hoe Earn ook zou kunnen werken.
Niet alleen iets opbouwen voor jezelf, maar onderweg al iets of meer betekenen voor een ander.
Earn, niet alleen in waarde voor later,
maar ook in wat het nu al oplevert. Voor jou. En voor de ander. En vooral: niet alleen financieel.
Het deed me denken aan het gesprek dat ik gisteren had met een mede-maker van DAZO.
Op mijn opmerking: “Iedereen draagt wat hij of zij kan dragen,” kwam de aanvulling:
“Als er veel mensen zijn die te veel dragen, zijn er waarschijnlijk ook veel mensen die te weinig dragen.”
Misschien is return ook dat:
een beetje meedragen.
Iets overnemen.
Iets verlichten.
Dus de vraag, passend bij een naderend moment van bezinning:
Hoeveel last draag jij op dit moment?
Te veel? Wat zou je kunnen loslaten? Of wie zou je kunnen vragen om een stukje mee te dragen?
Te weinig? Wat zou je kunnen oppakken? Of wie zou jij je hulp kunnen aanbieden?