‘Nu moet je ophouden, pap! Je bent mijn broer aan het neerhalen.’
‘Neerhalen? Hoe kom je daarbij?’ antwoordde ik verrast. ‘Ik wilde slechts in kaart brengen of mijn waarneming klopt.’
Even terug naar het begin. Het spannendste moment van onze dag als gezin is het moment net voor het avondeten. Ruim van tevoren legt onze kroost contact met de dienstdoende chef. Wat eten we vandaag? Soms hebben we al een idee en delen het met hen — afhankelijk van het menu wordt er meer of minder enthousiast op gereageerd. Soms heb ik nog geen idee en gun mezelf de vrijheid om te improviseren. Dat valt heel vaak lekker uit. En dus reageer ik met gezond zelfvertrouwen: ‘Iets lekkers!’ Het wordt me niet altijd in dank afgenomen. Ik vind het wel amusant. De kroost minder.
Een van de gerechten waar ik bij twee van mijn drie zonen verzekerd op weerstand stoot: gnocchi. Kleine, langwerpige balletjes van kruimige aardappelen en bloem, met eigeel, boter, zout en muskaatnoot. Gnocchi met tomatensaus. Heerlijk — juist omdat het een subtiele smaak heeft. Een welkome tegenhanger in de fastfoodwereld van mijn kinderen, waar gerechten steeds vaker drijven op dominante kruiden en de verfijndheid van de keuken dreigt te verdwijnen. Gelukkig zijn er nog gnocchi’s. 😊
Die ene avond: zelfgemaakte gnocchi met tomatensaus die lang genoeg had geprutteld om volledig tot haar recht te komen. En heel veel Parmezaan. Een glas gefermenteerde druivensap erbij kan geen kwaad — zo kun je toch nog beweren dat je geen wijn meer drinkt. 😊
‘Oh pap, weer gnocchi. Kunnen we niet een keer wat lekkers eten?’
De reactie had ik verwacht. Maar deze keer was ik benieuwd of ik de enige was. Ik nodigde het vertrouwde gezelschap uit om hun waarnemingen te delen. ‘Lieve zoon, het valt me op dat vijf van de zeven gerechten je niet aanstaan. Je maakt je leven daardoor onnodig ingewikkeld. Maar misschien ben ik de enige die dat zo ziet.’
Wat volgde was een hoogstandje van diplomatieke beschouwingen. Tussen de regels door was veel ruimte voor interpretatie. En toen, op een gegeven moment:
‘Nu moet je ophouden, pap! Je bent mijn broer aan het neerhalen.’
Neerhalen? In mijn beleving waren we samen aan het neerdalen.
Samen onderzoeken. Synchroniseren of mijn waarneming aansluit bij die van de anderen. Daarvoor had ik ongefilterde beschouwingen nodig. Zuivere zienswijzen. Om van daaruit te kijken of er een kern van waarheid in zat.
Met de zoon in kwestie heb ik daarna gedeeld dat hij zich niet aangevallen hoefde te voelen. Dat was ook niet het geval, bevestigde hij zelf. Voor mij betekende dat: de beschouwing was daadwerkelijk neerdalend — en niet neerhalend.
Deze keer geen mosterd na de maaltijd, maar wél een toet(s)je: Op welke waarneming zou jij graag een keer met je (zakelijke) kroost willen neerdalen?
Wil je vaker verhalen ontvangen die uitnodigen tot reflectie? Abonneer je dan op de nieuwsbrief op LinkedIn of luister naar de podcast van De BOFfertjes Fabriek – Excelleren in Leiderschap. Neem contact op als je een gids nodig hebt om samen veilig neer te dalen.
LANZ Organisatie & Advies BV
Van Pallandtstraat 45
NL • 6814 GN Arnhem
+31 (0)6 2096 3032
office@lanz.org
lanz.org
KvK Arnhem: 50588664
BTW: NL 8228 22623 B01
Proclaimer
LANZ is verantwoordelijk voor de content van deze website en doet zijn uiterste best om alle informatie juist en volledig weer te geven. Klopt er iets niet of functioneert er iets niet goed? Laat het dan weten en stuur me een mail. Ik zoek dan graag samen naar een goede oplossing.
Privacybeleid
Bij contactopname gebruikt LANZ uw gegevens slechts om uw verzoek te verwerken. Verder naar privacybeleid
