Voor de een of andere reden voelt een jaarwisseling als een mentale deur. Een deur die je prettig dichttrekt als je toe bent aan een nieuw hoofdstuk. Of juist op een kiertje laat staan als je een goed jaar hebt gehad. Ik had er eerlijk gezegd nog best even in willen blijven hangen. In 2025. Het was een bewogen, avontuurlijk en vooral intens jaar. Zo’n jaar waar je langzaam aan went — en precies op dat moment zegt de kalender: en door. Opeens zit je in het jaar dat daarop volgt.
Aan de andere kant: het maakt me niet zoveel uit. Ik heb geen nieuw jaar nodig om nieuwe plannen te maken, voornemens te formuleren of doelstellingen scherper te zetten. Als iets klopt, dan klopt het ook op een willekeurige dinsdag in maart. En als iets niet klopt, helpt 1 januari daar ook niet bij.
Toch zetten we elk jaar braaf de teller weer op nul.
In ruil daarvoor maken we een nieuwe waslijst. Langer. Beter. Groter. Sneller. Een afvinklijstje dat richting geeft. Turven maar. Dit gehaald — check. Dat bereikt — yes! Even een klein vreugdedansje. En zodra alles is afgevinkt… beginnen we weer opnieuw. Teller op nul. Lege agenda. Lege doelen. Een leegte die zo snel mogelijk weer gevuld moet worden. Met nieuwe doelen, nieuwe afspraken. Zodat we opnieuw kunnen turven. En onszelf weer even kunnen bevestigen: zie je wel, ik ben goed bezig.
Turven. Het zit diep in ons systeem. Dat realiseerde ik me opnieuw tijdens de afscheidsrede van Jürg Thölke, lector Authentiek Leiderschap bij Hogeschool Inholland. Zijn boodschap bevestige iets wat al een tijdje bij me sluimerde: hoe vaak we bezig zijn met goed doen, en hoe weinig met waarachtig zijn.
We leren al vroeg vaardigheden. Terecht ook — ze helpen ons communiceren, redeneren, functioneren. Maar ongemerkt kunnen diezelfde vaardigheden ons ook steeds verder afbrengen van wie we werkelijk zijn. Van wat ons drijft. Van wat ons raakt.
Want wie ben je eigenlijk, los van je rol, je functie, je titel?
En waarom doe je wat je doet?
Doe je het omdat het echt jouw roeping is?
Of omdat het zo hoort?
Omdat het bevestiging oplevert? Aanzien? Applaus?
In de taal van Positive Intelligence: welke saboteurs zijn hier aan het werk?
Ik reflecteer hier regelmatig op. Op dagen dat alles klopt op papier — agenda vol, taken afgerond, doelen gehaald — maar ik aan het eind van de dag denk: en nu? En tegelijk weet ik: op de momenten dat ik het meeste twijfel, schuurt het vaak het hardst richting iets echts.
Wat als we als mens — en als maatschappij — tot veel grotere dingen in staat zouden zijn als we stoppen met turven?
Wat als we niet nóg beter worden in afvinken, maar steeds beter worden in durven?
Durven ruimte te geven aan wat ons werkelijk raakt.
Durven luisteren naar dat stemmetje dat niet een KPI is.
Durven keuzes maken die niet meteen logisch, efficiënt of meetbaar zijn.
Durven vertrouwen dat je eerst moet weten wie je bent, voordat je beslist wat je doet.
Misschien hoeft 2026 niet het jaar te worden waarin we nóg meer bereiken.
Misschien mag het het jaar zijn waarin we iets loslaten.
Waarin we minder tellen — en meer voelen.
Waarin we niet leven naar lijstjes, maar naar richting.
Nieuw jaar, ja.
Maar geen nieuwe wedstrijd.
Wel een uitnodiging.
Om stil te staan. Om te luisteren. Om te durven.
Niet om alles af te vinken —
maar om aanwezig te zijn bij wat er echt toe doet.
Wil je weten welke factoren bepalen of jij eerder turft dan durft? Neem vrijblijvend contact op voor het assessment. Of ook in toekomst verhalen ontvangen die uitnodigen tot reflectie op persoonlijk leiderschap? Abonneer je dan op de nieuwsbrief op LinkedIn of voor de podcast van De BOFfertjes Fabriek – Excelleren in Leiderschap.